Opowiem wam bajkę. To nie było za siedmioma lasami, ani za siedmioma górami i nie było tam, ani Kopciuszka, ani Śpiącej królewny. Ale była za to Sosnowa Panienka. Mieszkała ona w lesie na sosnowym drzewie. Sosnowa Panna umiała ładnie śpiewać i ładnie rysować. Następnego dnia wszyscy mówili, że w lesie jest niedźwiedź. Sosnowa Panienka nic nie wiedząca poszła na łąkę. Wtedy zobaczyła małego Spokojnego niedźwiadka. Niedźwiadek był przerażony i głodny. Sosnowa Panienka postanowiła się przyjrzeć temu z bliska i Panienka podeszła bliżej, mały niedźwiadek usiadł i siedział nieruchomo. Wpatrywał się w małą Sosnową Pannę. Panienka powiedziała "pewnie nie masz mamy", mały niedźwiadek wstał na dwóch łapach i zawarczał: A,A,A,A,A. Sosnowa Panna powiedziała: "idź w góry, tam Ci będzie lepiej" i niedźwiadek szedł. We wsi ojcowie powiedzieli: "trzeba wygnać tego Niedźwiedzia". Jeden z ojców powiedział, a jeśli napadnie na nasze domy? Każemy naszym żonom pójść i zamknąć się w chatach, a my ojcowie się nim zajmiemy. Niedźwiadek był blisko gór, lecz usłyszał krzyk Sosnowej Panny "Poczekaj mały niedźwiadku, Poczekaj, zostań z nmi". Niedźwiadek ryknął: U,U,U,U,U i niedźwiadek poszedł za Sosnową Panienką na łąkę i tam się wspólnie bawili, a następnie poszli nad strumyczek łapać ryby. Sosnowa Panna usłyszała Niedźwiedzi Głos i na drugiej stronie rzeczki zobaczyła dużego, ogromnego Niedźwiedzia. To była matka Małęgo Spokojnego Niedźwiadka.

Niedźwiadek się cieszył, że odnalazł swoją mamę, lecz Sosnowa Panienka płakała za niedźwiadkiem i powiedziała płączliwym głosem: "idź niedźwiadku, twojej mamie ciebie brakowało" i mały niedźwiadek poszedł. A Sosnowa Panienka też poszła do swojego domku. Niedźwiadek i jego Mama i oczywiście Sosnowa Panienka żyli długo i szczęśliwie.